Iris … Column: de winkelkenau

Dit is Iris, en woont in het Westland. Samen met haar man zorgt zij voor een prinses en een clown, hun dochters van 6 en 4 en sinds kort de kleine Wessel. Tussen de luiers, stapels was en dweilsessies door probeert ze ook nog haar eigen tekstbureau te runnen. Lees mee met haar hilarische belevenissen.

Meestal gedragen mijn twee meiden zich best wel goed in het openbaar. Ze meppen niemand, schelden niet en slopen niks. Heel fijn, kinderen die zich gedragen. Totdat je ze meeneemt om nieuwe schoenen te gaan kopen…

zonneschermpjeIn de auto is het nog redelijk rustig op de achterbank, op een beetje gemeut na over de zonneschermpjes met Zetje, de oranje-rode CZ zebra. Of giraf, de meningen zijn verdeeld. De diva’s willen de zonneschermpjes voor hun autoraam. NU. Zuchtend probeer ik de zonneschermen voor het raam te flansen, terwijl ik mijn arm in een onmogelijke achterwaartse positie wring. Na een hoop gehannes, een arm uit de kom en een verrekte rugspier zit het zonneschermpje toch eindelijk vast.

Eenmaal geparkeerd zwaaien de autodeuren open en twee ongeleide projectielen sjezen de deuren van het winkelcentrum binnen. Roos zet meteen een sprint in over de lopende band naar beneden. ‘Mind your step’ is niet aan haar besteed, ze rent joelend van boven naar beneden en weer terug. Sophie ziet de lol er ook wel van in maar houdt toch liever mijn hand nog even vast tot we van de lopende band zijn. Heldin op sokken…snel op naar de schoenen. Al snel draven ze voor ons uit door de drukke gangen van het winkelcentrum, slalommen behendig om het winkelend publiek heen en komen uiteindelijk uitgelaten aan bij het doel van onze shopping trip: De Schoenenwinkel. “Nou, rustig meiden, we gaan even schoenen kijken, hè?” Verdacht rustig lopen ze met ons mee naar de kinderafdeling. Maar na twee paar schoenen bekeken te hebben (“niet leuk”, “ook niet leuk”) houden de meiden het voor gezien en verdwijnen geniepig de winkel in. Terwijl ik helemaal verdiept ben in laarzen met bontje, zonder bontje, met oogverblindende blingbling of met afzichtelijke neonkleuren, hoor ik ineens getetter van achteren komen. Ik werp een blik om het schap met de All Stars gympies en daar liggen ze. Mijn meiden, allebei parmantig gedrapeerd op de onderste lege plank van het schoenenschap, als waren ze de nieuwe collectie Jimmy Choo schoenen. “Hee joh, kom daar eens uit!”, roep ik opgelaten. Maar daar komt Winkelmevrouw al om de hoek zeilen. “Kom daar eens uit, dat is NÍET om op te liggen!!”, snerpt ze. “Anders gaan jullie thuis gelíjk naar bed, hoor!”. Ze werpt mij nog een betekenisvolle “HMM??”  toe met haar pruimmond. Twee paar schuldbewuste ogen kijken angstig naar  de winkelkenau en de meiden laten zich snel van hun plank glijden.

In mijn hoofd begint van alles te borrelen, te knetteren en te haperen, met kortsluiting als gevolg. PARDON?! Naar bed thuis? Waar bemoeit Winkelkenau zich mee? Mijn kids een beetje bang lopen maken? Mijn nekharen gaan van standje ‘altijd-slap-en-futloos’ naar ‘volumineus-en-strak-rechtop’. Een soort oergevoel borrelt op. Wrooaaauw! Kijk maar uit, genoeg puntige naaldhakken en botte sleehakken binnen handbereik om in de aanval te gaan! Zonder haar een blik waardig te gunnen, roep ik mijn gevolg en dirigeer iedereen, inclusief man, resoluut naar buiten. “Kom, we gaan!”.

Wat is dat toch. Dat oerinstinct, dat beschermende moedergevoel dat meteen op komt zetten. Want eenmaal weer buiten realiseer ik me ook wel dat Winkelkenau gewoon gelijk had. En dat ze het waarschijnlijk helemaal niet hatelijk bedoelde (al lachte ze niet toen ze het zei…niet eens een beetje, niet eens een klein, opkrullend mondhoekje, tsss, wroaauw!). Als moeder wil je je kind tegen alles in die grote boze wereld beschermen. Tegen dat snotjoch dat altijd met legoblokken op Sophies hoofd timmert, tegen etterige klasgenootjes die Roos pesten, tegen valpartijen tijdens de eerste fietstocht zonder zijwieltjes. Om van gevaarlijke gekken, rampen en ziektes nog maar te zwijgen.

Een beetje meer loslaten kan denk ik geen kwaad. Het maakt ze alleen maar zelfstandiger, het geeft ze meer zelfvertrouwen en ze komen vast sterker in hun schoenen te staan. Schoenen die we in ieder geval niet meer bij Winkelkenau zullen kopen. Wrooaauw!

leeuwin

 

 

 

 

 

 

 

 

Iris

 

OVER Susan de Kok
Susan de Kok

Ik ben Susan, creatief direkteur en inspirator van Huisjekijken. Al sinds 2008 probeer ik mensen te inspireren en daarmee een blij gevoel " A happy Feeling" te geven. Voel je vrij om een vraag aan mij te stellen... Enjoy Huisjekijken!

Bekijk alle artikelen van

GERELATEERDE ARTIKELEN

Geef een reactie