Winnie van Kins …PLOETERMOE

PLOETERMOE
Ik kijk in mijn postbakje en vindt een schrijven van de directeur inzake een heel nare vervelende regeling die nu toch echt in werking gaat treden. Ik zal volgend schooljaar iets van zeven woensdagen terug moeten komen werken, extra dus, zonder daar enige vergoeding voor te krijgen. Sterker nog: als ik dat niet doe, zal ik gekort worden op mijn werktijdfactor en dus ook in salaris. Bedenk hierbij dat het takenpakket van een leerkracht de afgelopen jaren allengs en aanzienlijk is uitgebreid, dat lesgeven…ach …dat doen we er maar een beetje bij! Ga ik dat zonder slag of stoot pikken? Wat een gedoe zal dat zijn.
Had ik maar een bom duiten…liggende gelden. (zijn liggende gelden biologisch afbreekbaar trouwens?)
Een eenvoudig mens als ik, type boerin met wat academische neigingen tot stadse nuf, weet toch helemaal niet meer waar ze verstandig aan doet? Zie af en toe door de bomen het bos niet meer. Waar doe ik goed aan?
Ik stap in mijn auto om huiswaarts te gaan na een volle dag en bemerk dat de bekleding van mijn stoel los komt. Als ik de auto start, plingt er een lampje op…iets met airbags…storing in de zin van : je airbags doen het niet meer. Nou, voorzichtig rijden maar en geen klappers maken…lijkt me sowieso wel prettig voor mijn eigen gezondheid ook. Dit vraagt wel om actie.
Snel naar huis, langs de supermarkt, want moet eten en liefst beetje vers. Morgen ook weer een dag. Ik doe weinig op een lege maag en zonder mijn bakje koffie in de loop van de ochtend. Mijn credo: Rijdt een auto zonder benzine? De juf doet het niet zonder koffie!
De telefoon gaat en mijn lieve maar zeer bejaarde mams meldt zich:
“Hallo? Met mij…Wat is er?”
“Hallo mam, ook met mij. Jij belt mij, is er iets?”
“Eh…wat zeg je?”
“Jij belt mij toch?”

En dit is de verkorte versie. Met besmuikte schaamte merk ik dat ik mijn geduld ietwat dreig te verliezen. Mijn mams belt mij wel vaker, niks ergs hoor. Ik regel zo wat dingetjes voor haar en ze wil altijd op de hoogte blijven van mijn welzijn dan wel mij op de hoogte houden van haar welzijn. Ik maan mijzelf tot geduld. Ik ben straks ook echt oud en hoop dat mijn kinderen dan ook geduld met mij hebben. Wie weet hoe ík dan ben of in welke staat ik verkeer.
Deze week even tijd om de stad in te gaan voor wat boodschappen. Gelijk ook maar eens rondneuzen voor wat nieuwe kleding. Mijn garderobe kan over het geheel genomen wel een upgrade gebruiken. Helaas niet alleen qua stijl en leeftijd, maar ook qua maat! Pffff….
Daar word ik dan ook direct mee geconfronteerd als ik een pashokje binnen stap. Juist ja pashokJE. Wat is de oppervlakte van zo’n ding: minder dan één vierkante meter? Goochelend met kledingstukken, hangertjes, tas en zonnebril, die geheid iedere keer weer van mijn bol gerukt wordt in het grote gevecht met blouses, shirts en jurkjes in deze mini-arena. Het zweet begint mij rap uit te breken. De vlammen slaan mijn oren uit en niet denkend aan de mogelijkheid van een eventuele opvlieger (ja, dahag, ikke niet hoor), wurm ik me driftig uit een topje. Zo’n topje waarbij je aan de voorkant denkt: ‘Mmm…dat ziet er best leuk en appetijtelijk uit’. Totdat je je omdraait en je zo langs je eigen profiel kijkt. Het topje heeft zich heerlijk en onverbiddelijk genesteld langs en vooral ín plooien veroorzaakt door de randen van je BH. Ik ben niet echt heel zwaar, maar tegen het oprukken van ‘oud vel’, netjes gezegd: het verlies van collageen, is geen kruid gewassen.Mijn eens toch best ranke lijf lijkt nu meer op een slaapzak die in een veel te klein zakje is gepropt. Het bekende ‘rollade-effect’.

RUK! WEG met dat topje!

Gelukkig kreeg ik het topje nog uit zonder kleerscheuren. Ooit eens vastgezeten in een veel te krap ding in een pashokJE onder een hete lamp! Dat gun je niemand.
Ik ben best beetje moe. School, praktijk, sociale dingen, maar vooral die kleine ogenschijnlijk onbeduidende dingetjes die zo tussendoor op je pad komen, die stiekem ontzettend veel energie vreten. Ik klaag niet, maar het is echt weer eens tijd om de boel op een rij zetten. Het huishoudboekje van mijn energie onder handen te nemen. Kijken wat er op de helling moet, wat weggestreept kan en wat aangevuld moet worden.
Door vaarschema’s van mijn lief en mijn schoolvakanties die niet altijd stroken met elkaar, zijn de gezamenlijke uitstapjes voor de broodnodige ontspanning en ‘wij-tijd’ een beetje in de min geraakt. Tijd voor planning dus.
Hotelletje gevonden en we genieten van een paar heerlijke dagen. Beetje jammer van het noodweer op de laatste avond die mijn achterruit verwoest tot duizenden minuscule stukjes glas. Dacht dat de zeeman nog een geintje maakte (we lachen immers zo veel: ;-)), maar nee. Alles nat en vies. Buiten en vooral ín de auto.
Gelukkig goed verzekerd en de zaak bleek snel geregeld.
Alles opgelost dus. Later op de hotelkamer, na de auto vakkundig met tape en vuilniszakken dichtgeplakt te hebben, plof ik op bed. Reik naar het nachtkastje en presteer het dan om op zo’n ongelooflijke, klunzige, irritante manier met mijn vinger tegen de rand te stoten dat mijn nagel knakt. Vér knakt. Het doet best pijn. Dit niet noemenswaardige voorval is de druppel. Een losbandige mix van emoties strijden om voorrang in mijn lijf. De zeeman kijkt om en lacht: Hij vindt zijn meisje zo lief en aandoenlijk als ze weer eens zo klunzig is.
Ik vind er deze keer echter niks aan. Een mismoedig gevoel kronkelt zich zachtjes maar gestaag bij me naar binnen. Ik wéét dat alles goed is, er niets aan de hand is, alles vele malen erger had kunnen zijn….maar ik ben gewoon even moe. Ik hang in gedachte het bordje ‘out of order’ op en sta op van het bed, loop naar de badkamer en ga douchen. Tranen vallen niet op onder de douche en het jankt gewoon lekker, zo in je eentje onder warm stromend water. Hoef je je gelijk niet druk te maken om je make-up… Heerlijk met mijn favoriete geurtje. Ik ben moe. Heel moe. Ploetermoe!
Mijn dipmomentje is weer voorbij. Zo, dat hebben we weer gehad. Met een stoer gevoel dat ik dit toch allemaal maar weer doorsta, zonder gierend gek te worden, geeft me de energie om weer voluit te lachen!

TIP: Ook wel eens ploetermoe?

Verwen dan eens je zintuigen:
Ruiken: Ga in bad/douche, besprenkel je met je favoriete geurtje en sop er lustig op los. Reuk is een zintuig met een ‘geheugenlijntje’ dus gebruik eventueel de geur waar je fijne herinneringen aan hebt.
Zien: Bezoek een museum, tentoonstelling, kunstgalerie of bezichtig iets dat jij mooi vindt. Ga naar het theater of maak zelf iets moois om naar te kijken. Vb: maak een collage van foto’s, plaatjes, teksten waar je blij van wordt.
Horen: Natuurlijk word je blij van je eigen favoriete speellijst en liedjes. Stel je eigen top zoveel samen en brandt dat op een cd’tje. Ik heb er inmiddels drie genaamd: Winnieliedjes I, II en III.
Voelen: Smeer jezelf in met de lekkere bodylotion of olie met dat heerlijke luchtje waar je blij van wordt. Of: laat je lief het doen en geniet van elkaars aanraking.
Proeven: Lekker en mindful eten. Thuis of buiten de deur, neem de tijd. Kies je favoriete restaurant en voedsel. Ga met je lief of je beste vriend/-in. Of juist alleen: die enkele bonbon (of twee) smaakt heerlijk, opgekruld op de bank met tijdschrift of boek met een kopje versgezette thee. (en ik bedoel hier niet het troosteten, maar een keertje jezelf verwennen en daadwerkelijk proeven, dus heeeel langzaam eten, met je ogen evt. dicht!)
En voor het zesde zintuig: Ga wandelen, mediteren, tekenen of kleuren of zet eens alle apparaten zoals tv, pc, radio uit, ga zitten en begin een dagdroom!

• Mens Nova biedt ‘geleide meditatie/ dagdromen’ en (mindfull) wandelen aan in kleine groepen of individueel. Zie www.mensnova.nl

• De Tekentuin heeft erg leuke workshops en cursussen. Zie www.detekentuin.nlmens nova

GERELATEERDE ARTIKELEN

5 reacties op “Winnie van Kins …PLOETERMOE

  1. Hoi Winnie,
    Wat heb je een leuke, vlotte schrijfstijl! Voor mij zouden ze wel korter mogen zijn. Op een web lezen mensen vaak niet zo’n lange tekst. (Zouden wat mij betreft wel twee of drie columns kunnen zijn). Maar misschien ben ik de enige.

    Groetjes, Marjolein

    • Deze was inderdaad een beetje lang Marjolein, maar heb me wat dichterlijke vrijheid in de vorm van lengte toegestaan deze keer.

Geef een reactie