Winnie van Kins | BOOTCAMP-BIKING Het begin

TIP: Grenzen verleggen is prima, zolang je maar niet vergeet van je nieuw gewonnen terrein te genieten!

BOOTCAMP BIKING

Het Begin.
Nu zo vlak voor de zomervakantie lijkt het me de juiste timing eens wat over mijn ervaringen of misschien beter: avonturen op de motor te vertellen.
Ooit, jaren voor mijn eerste kind geboren werd, was het de bedoeling dat ik al mijn motorrijbewijs zou halen. Door omstandigheden destijds, ik raakte namelijk zwanger van een heerlijke zoon en wilde ook nog een tweede studie starten, is het op de lange baan gekomen.
Jaren daarna nog een flauwe poging gedaan, maar het begon pas weer echt te kriebelen toen ik mijn zeeman leerde kennen. Jawel, je raadt het vast…hij had niet alleen zijn motorrijbewijs, maar ook een waanzinnig bakbeest om mee uit rijden te gaan. Zijn verhalen van zijn motorreizen deden de rest en voor ik het wist, had ik met mijn grote mond niet alleen de vraag gesteld om een keertje achterop te mogen, nee….ik vertelde gelijk mijn ooit ferme plannen om dit rijbewijs ook te halen. Natuurlijk had ik geen sluitend antwoord op de vraag waarom ik dat dan nog steeds niet had, als ik dat zo graag wilde!

Tsja, daar sta je dan met je rappe bekkie.

Na een heel leuk ritje achterop mee geweest te zijn, stond ik enige weken later nietsvermoedend in mijn klas, toen mijn telefoon ging: een sms bericht! Altijd leuk van je nieuwe ‘scharrel’… wij waren nog steeds in de ontkennende fase qua relatie. Zolang we lol hadden en het leuk met elkaar hebben…
Of ik de volgende dag vrij was en of ik tijd wilde maken voor een afspraak om 14.00 uur. Ik wilde gelijk weten wat we gingen doen, maar de zeeman liet zich niet tot bekentenissen verleiden en had alleen te melden dat het een cadeautje betrof en dat ik iets ging doen. Ai, dat is lastig voor een type als ik; denk aan type graag beslagen ten ijs verschijnen en het liefst in de juiste outfit! Een overvloed aan vragen stuntelde mijn lippen over, maar kreeg geen antwoorden. ’s Avonds belde hij op om te zeggen waar ik heen moest en toen werd het me duidelijk; een motorrijschool. Niet dat dit mijn zenuwen deed verdwijnen. Nee, nu kon ik me tenminste gerícht druk maken.
Ik vond het dus geweldig, maar ook enorm spannend. Het was inmiddels al heel lang geleden dat ik voor het laatst op een motor had gezeten en die paar lessen toen stelden niet echt veel voor. Vol goede moed en een tikje trillerig naar het adres gereden.
Daar aangekomen werd ik tegemoet gelopen door een lange jolige man. Eerst even kennismaken. Er bleek nog een andere nieuweling voor deze les en we zouden met zijn tweeën zijn dit uur. Er werd ons een motor toegewezen en we werden in veilige kleding gehesen.
‘Nou, stap maar op’ was het devies, na een korte uitleg over de motor zelf. Dat ging snel! Ik wilde net met motor en al de garage uitlopen, toen een bekend olijk hoofd van achter een boom tevoorschijn kwam. Daar verscheen de gulle gever van het cadeau met een fotocamera in de aanslag. Die wilde wel lol van zijn cadeautje hebben natuurlijk!

IEKS! Nieuwe dingen doen, oké, maar met publiek erbij…liever niet!

Ik had wel echt zin om te beginnen en reed ondanks mijn trillende lijf direct een stukje de grote parkeerplaats over. Mmmm…dat ging best lekker…beetje harder maar…even doorschakelen…mmmmm….gaat goed… Nog trapje verder…goh, dat gaat vlotter dan ik dacht, nog ietsje harder…whaaaa…feels goooood!
Tot ik ineens aan het eind van de parkeerplaats, op de dam stond en bijna de weg op reed. Vol in de remmen dus. Lekker op zo’n besloten terrein oefenen ging heerlijk, maar de echte weg op in die gevaarlijke buitenwereld…brrr…nee nog maar even niet. Het was toch maar een kennismakingslesje?
Gelukkig was de zeeman snel bij me om te helpen de motor te keren. Is wel logisch natuurlijk als je bedenkt dat hij inmiddels al een hele trits foto ’s had genomen. Ik was zo ingespannen bezig geweest en aan het genieten, dat ik hem helemaal niet meer had opgemerkt.
Ondertussen bleek dat hij niet de enige was waar ik totaal geen aandacht meer voor had. Mijn medeleerling had ondertussen haar motor al twee keer op de grond ‘gelegd’ en was ook aan haar tweede motorfiets begonnen, want de eerste deed het niet meer na de capriolen van de bestuurder.
Het ging niet zo best met haar. Ze had geen autorijbewijs en had nog nooit brommer gereden. Eigenlijk reed ze alleen fiets, naar later bleek. Dat was voor mij het moment om, na geruime tijd op haar gewacht te hebben, mijn jolige overmoed weer eens te laten gelden.
“Nou, ik vind het wel een beetje zonde van mijn lesuur zo’. Ook mijn zeeman werd het te gortig, die zag zijn cadeautje verdwijnen in de opkomende tranen van een jong meisje dat het niet lukte op een motor te blijven zitten. De instructeur verdween, enigszins geïrriteerd, het kantoor in en kwam al snel terug met autosleutels in de hand en de mededeling:
‘Dit kan zo niet, het verschil is te groot. Zo kan ik geen les geven! Waarom vragen ze niet vooraf naar ervaringen! Wij gaan de weg op (tegen mij) en wil jij (tegen andere leerling) even een andere afspraak maken binnen?’
“KLOENK!” De weg op??? Ikke? Alleen? Jij in een auto erachter? Kijk, dat is nou een moment om eens serieus bij mezelf na te gaan waarom ik het toch iedere keer weer presteer in situaties te komen, waarin ik mezelf afvraag of ik dit nou echt wel zo leuk vind! Alleen werd me de tijd hiervoor niet gegund. Er was al teveel tijd verklooid. Hoppa, de weg op! Ik voel me nog die motorfiets opstappen.

Ik keek nog eens om naar mijn zeeman en mijn gezicht straalde vast iets komisch in nood uit, want hij begon smakelijk te lachen, stapte op me af, gaf me een hele lieve zoen: ”Kom op gaan, je kan het!

Vergeet niet te genieten. Het is alleen maar even wennen, net als aan mij!’ Een vette ordinaire knipoog deed de rest.

Ik heb iets gedacht als “de dood of de gladiolen en overleven doe ik altijd alles!’ Trok de helm op mijn kop en ging. Ik ging gewoon lekker motorrijden! Dit doe ik nog steeds, alhoewel de weg tot hier op de motor niet altijd gladjes geplaveid bleek!

 

Winnie

Kijk eens op de site van Mens Nova.
www.mensnova.nlmens nova

GERELATEERDE ARTIKELEN

2 reacties op “Winnie van Kins | BOOTCAMP-BIKING Het begin

  1. Pinkback: Alfonso

  2. Pinkback: Tim

Geef een reactie