Maatje XLL op de Middellandse Zee

MAATJE XLL op de Middellandse Zee.
Na de IJslandse motorvakantie-ervaringen zouden we het nog eens overdoen, maar dit keer in Scandinavië, in het bijzonder Noorwegen. Ik kan heel kort over deze motorvakantie zijn: twee weken regen, geen succes. Na IJsland was ik al paar kilootjes kwijt en dat ging die vakantie ook wel lukken. Sterker nog: volkomen afgemat kwam ik thuis. Mijn vriendinnen schrokken van mijn afgetrokken bekkie en keken de zeeman bozig aan.


Ik vind het leuk om per motor onderweg te zijn, maar in combinatie met een tentje en echt elke dag regen…(met als hoogtepunt een portemonnee met alles aan pasjes en bewijzen, geld én een motorsleutel erin kwijt raken)…NEE dus, niet echt voor mij.
Vandaar deze zomer een hele andere koers ingeslagen, we gingen het dit jaar over een hele andere boeg gooien. Letterlijk dus, want we gingen zeilen langs de kust van Mallorca. Na wat geregel en over en weer gemail, had de zeeman een Bavaria 39 voeter (ca 12 meter) gehuurd. Heb ik mij verstandig genoeg niet mee bemoeid. Ik had geen idee waar ik op terecht zou komen, maar de zeeman natuurlijk wel. Of hij nog wel wat papieren op wilde sturen waaruit bleek dat ie kon varen. Gemakshalve heeft ie zijn hele monsterboekje maar meegenomen geloof ik. In vroeger jaren ook nog zeilkampen geleid om kinderen binnen een week te leren zeilen, dus dat zat wel snor. Gelukkig maar, want ik kon namelijk ook helemaal niet zeilen.. Ik vond het wel nodig zo af en toe in appjes en mails mijn lief deze waarheid onder zijn neus te schoffelen. Niks aan de hand, kwam allemaal goed, riposteerde de zeeman.
Ik keek er echt ontzettend naar uit, om na een pittig jaar lekker op blauwe wateren onder strakblauwe luchten op een bootje te dobberen. We fantaseerden er vooraf al lustig op los en maakten elkaar daarmee al weken van tevoren in zonnige stemming. Je ergens op verheugen doet goed en zo heb je al profijt van je trip of uitstapje voor je werkelijk gaat, dubbel lang lekker genieten!
Het ging als de gesmeerde bliksem, samen één koffer, niks teveel dus en dochterlief bracht ons naar Schiphol om mijn nieuwe avontuur te beginnen.
We hadden eerst een overnachting in een hotelletje, landden al vroeg ( waren ook op een minder populair tijdstip vertrokken) dus konden zo Palma in. Lekker rondbanjeren, kathedraal bekijken dan gelijk terrasje pakken, me ongegeneerd overgeven aan mijn ijsjesbehoefte en alle indrukken als water in een droge spons opnemen. Heerlijk!
De volgende dag aanmonsteren.
Dat bleek wel een aardige operatie. Eerst inchecken waarbij Der Matthias van de Duitse chartermaatschappij verbaasd vroeg of wir mit nür zwei personen sind? (Jacht was voor max. acht personen) Eh, ja, und? Kein problem toch? Antwoordden wij met uitgestreken smoelen. Weet niet wat ik geantwoord had en met welk een gezicht als hij mij naar míjn zeilervaring had gevraagd.
Verder met inchecken, we wilden zeilen!
Bij het doornemen van de paperassen bleek dat de trip naar Cabrera helaas niet door kon gaan. Nu moet je weten dat wij al weken eerder op de vraag of we voor dit eiland/natuurreservaat wilden reserveren, volmondig ‘ja’ hadden gezegd. Dit kon pas twee weken voor je aankomst. Wij zaten zeker goed, want lekker op tijd geregeld! Niet dus: er was iets mis gegaan en Cabrera was helemaal vol, kon niets meer bij. Uiteindelijk gaven ze toe dat de fout bij hen lag en excuus hiervoor. Der Matthias was een weekje met seine Katrin op vakantie geweest en aan de Deutsche gründlichkeit werd door de overige medewerkers niet zo manhaftig getild als zij deden. Excuus en sorry!
Ja, dat werkt niet bij een zeeman, type ‘die van mij’, die zijn zinnen op dit eiland had gezet. Ik baalde ook wel, maar lief ging vol op de weerstand. Ik zal jullie de details besparen, maar het resultaat was dat we de boot een dag langer mee mochten nemen om toch nog dit fantastische eiland met een verschrikkelijk mooie baai te bezoeken.
Nu naar ons drijvend verblijf! We werden nog wel specifiek gewezen op de controles die we uit moesten voeren, voordat we op weg gingen, maar ach dat hoort er gewoon bij natuurlijk, uurtje ofzo…Ik deed de ‘binnen-spullen-check’ en zeeman nam vanzelfsprekend de technische controle voor zijn rekening. Het moet gezegd: het was echt een heel mooi jacht. Binnen viel me op dat één van de raampjes beplakt was, er was duidelijk over een breuk in het plexiglas heen geknutseld. Even melden. Verder ontbraken er zo wat spullen, ook even gemeld. Al met al ging het best lang duren. De service was prima en we hoefden maar te roepen of het werd opgelost. Inmiddels was de dag aardig opgeschoten en we besloten eerst maar een stukje proef te gaan zeilen om dan terug te keren naar de haven. Bij het verlaten gelukkig op tijd aan het electra gedacht, we zaten nog vast aan de steiger met zo’n grote stekker. Stekker eruit en daar kwam de hele binnenboel mee…na ook dit gemeld te hebben en laten ‘repareren’ dan toch eindelijk vertrokken. Electra lag met ingewanden op de steiger en raam zat vol tape. Ondanks het fantastische rustige, dus niet zo spectaculaire zeilweer, lag datzelfde volgetapete raampje binnen de kortste keren eruit. Ja ze hadden wat gelijmd en geplakt en een nieuwe was al besteld, maar ja, daar hadden wij niks aan. Na een onnoemelijke hoeveelheid nieuwe, sterkere tape de volgende dag echt vertrokken om door te zeilen naar de eerste de beste mooie baai die we na stevig potje zeilen zouden tegenkomen. Wel pas nadat het bed gerepareerd was, want daar kwam ik de eerste avond pas achter toen ik het bed ging opmaken. Er ontbrak een rachel waardoor de bedbodem opkiepte en we bij het slapen gaan, ogenblikkelijk in een ongeoefende variant van een slechte circusact terecht kwamen. Nou, laat je fantasie maar even gaan hier…maar weer even defect melden. Na wederom het binnenwerk van het electra eruit getrokken te hebben, een medewerker de rachel opnieuw en met betere schroeven vastgezet te hebben…op naar het ruime sop!
Het eerste uur ging nog wel…tweede uur ook…nog…wel….bij het derde uur voelde ik me toch echt niet goed. Het zal toch niet…nee…ben nog nooit zeeziek geweest. Niet bij het meevaren met zeeman toen hij nog op bootjes met doosjes voer (containerschepen), niet toen ik een week alleen meezeilde op een soortgelijk jacht en zelfs niet toen ik ooit met een zogenaamde vleugelboot met behoorlijke wind ergens tussen de Kanaaleilanden stuiterde…nee…ik moest gewoon even wat eten ofzo…nou…dat wilde ik misschien wel, maar mijn lijf dacht daar resoluut anders over! Ik werd met de minuut beroerder en de zeeman zag het gebeuren. Ook hij vond dat ik wat moest eten, maar de gedachte alleen al…Ik wilde buiten plat liggen, zodra ik naar beneden ging, brak het zweet me uit en kreeg ik gedachten die ik hier niet wil benoemen.
Hoe krijg ik dit nu weer voor elkaar! Naar achteraf bleek, dacht mijn zeeman net zoiets. Hij had het weer goed verstopt, maar de moed was hem in de schoenen gezonken: die motorvakanties waren niks voor me ( rectificatie mijnerzijds: wel motor, maar niet in combi met tentje en #@*weer) en nu doen we iets helemaal superfantastisch en ze wordt zeeziek! Hij weet dat zeeziekte je overkomt, kun je helemaal niets aan doen. Tenzij je pilletjes hebt. Nu had ik een kleine mini-apotheek bij me met van alles en nog wat, maar had ik aan deze pilletjes gedacht? Deze toch wel voor de hand liggende medicatie in geval van…nee dus. Nu was het wel zo dat als we voor anker en beschut lagen, de narigheid ook weer acuut over is. Echt maffe ervaring hoor. Maarja, wij wilden toch wel de rest van de vakantie relaxed zeilen. Oplossing was natuurlijk simpel: haven in en een Pharmacia opzoeken. Mijn Spaans is ronduit beroerd, dus met handen en voeten uitleggen wat ik wilde: ‘marina’ zeggen en golvende en kotsende bewegingen maken waren in drie tellen voldoende. Mevrouw had duidelijk meer met dit euvel te maken, want in no-time pakte ze een doosje onder de toonbank vandaan. Ik blij, zeeman nog meer.
Elke dag één bij het ontbijt en de rest van de dag was ik helemaal in topvorm. Geweldig, waarschijnlijk ook door de hoeveelheid cafeïne die erin zat, maar koffie en cola kan ik ook heel goed hebben.
Wat heb ik genoten van deze reis waar we ook weer een reisdagboek van bij hielden. Waarbij dit jaar de bijdrage van de zeeman bestond uit zeillessen die hij voor me op ging schrijven, compleet met vragen, stellingen, windrozen en tekeningetjes. En natuurlijk het commentaar over en weer, want mijn zeeman neemt dit soort zaken zeer serieus en vind zichzelf ook een uitstekend leraar, behalve als hij een ‘klas vol recalcitrante meisjes als ik’ zou hebben natuurlijk. Samen hadden we er in ieder geval heel veel lol in en ik genoot met volle teugen.
Ik kan me nog goed herinneren dat ik op een dag als een menselijke zeester op het voordek uitgestrekt lag en letterlijk de sensatie had dat ik mijn accu helemaal aan het opladen was. Ik was mij overmatig en bijna Bourgondisch aan het laven aan zon, warmte, licht en lucht. Met daarbij de zee- en natuurgeluiden om mij heen. Ik hoef er maar aan te denken en dat (geluk)zalige gevoel komt weer boven. Ik weet dat dit straks stukje bij beetje gaat verdwijnen. Daarom ga ik ook dit jaar weer proberen zoveel mogelijk naar buiten te gaan, ook in het najaar en zeker ook in de winter. Veel licht en lucht tot me nemen als de dagen gaan korten en de nachten weer langer en kouder worden. Ik noem het maatje XLL: extra licht en lucht! Goed tegen de winterdip en voor een lekker kleurtje, want die bouw je in de winter ook zeker op. Kleur je in het voorjaar nog sneller! Kortom een maatje dat mij en iedereen altijd past.
Nu het nog zo geweldig aan het nazomeren is, lukt het me helemaal goed. Zo goed, dat we alvast een motortripje hebben geboekt naar het Sauerland. Tsja…we hadden natuurlijk nog niet echt gereden deze zomer…alleen de tent, gaat niet mee, die hakken had ik nog in het zand staan!

GERELATEERDE ARTIKELEN

6 reacties op “Maatje XLL op de Middellandse Zee

  1. Pinkback: Sam

  2. Pinkback: rafael

  3. Pinkback: daniel

  4. Pinkback: Shawn

  5. Pinkback: steve

  6. Pinkback: Willard

Geef een reactie