Winnie van Kins | EERSTE MOMENTJES

Op het moment dat ik aan mijn tweede kop thee begin, realiseer ik het me: deze wordt niet net zo lekker als de eerste. En al helemaal niet zo heerlijk als het eerste slokje van de eerste. Na drukke uren bezig geweest te zijn met van alles en nog wat, iets dat waarschijnlijk onder huishouden, werk of andere drukte zal vallen, is dat zalige moment van die vers gezette kop thee en dan vooral het eerste slokje een weldaad alsof je een complete patisserie in je mond hebt in plaats van een simpele slok thee.
Zo ook dat eerste nipje wijn: je wéét dat je straks op slobbersnelheid zit, dus extra genieten van die eerste sensatie van rust, het mág en nu dus dat wijntje. Of met vriendinnen weer eens bijkletsen, moet ik echt nodig doen trouwens, gekkenhuis momenteel. Bij deze mijn excuus en vraag om vergeving van mijn verwaarlozing, meiden. Maar dat even terzijde.
Samen neerzakken, uitgepraat raken we nooit, behalve even dat eerste-nip-moment van een glas fris sprankelend, bijna knisperende witte wijn. Rood mag ook natuurlijk, maar die knispert niet, die fluweelt meer. Ook goed, maakt niet uit. Dat gevoel van ultiem genot in een tel. Je probeert het te rekken, maar nee, het blijft kort maar zó weldadig. Juist vanwege die ene tel dus.
Die ‘première-momentjes’ beperken zich niet alleen tot de verrukking van thee, wijn en ongetwijfeld veel ander lekkers. (U denkt nu vast aan uw favoriete versnapering al of niet in vloeibare vorm!) Nee, ik kan dat gevoel van gelukzalig genot in een notendop ook als ik naar bed ga na een lange of enerverende dag. Die eerste beleving van je lijf, dat er eigenlijk een paar uur eerder al mee wilde kappen, op je matras. De welving van je rug die er plots en met wat gekraak weer in golft, of voor sommige wellicht: erin hakt. De diepe zucht die automatisch komt als je je dekbed over je heen hebt getrokken en echt helemaal genesteld ligt voor Klaas Vaak.
Ik kan het al hebben bij een stoel. De hele dag moeten staan en dan dat ogenblik dat je voor het eerst kunt zitten. Wetende dat je voorlopig niet meer op hoeft te staan. Pure verwennerij! Op dat moment kan daar even helemaal niets tegen op. Nouja… een weekje in een Thais resort…., maar die liggen niet voor het oprapen en zeker niet in de buurt van mijn spaarvarken.
Of nakijkwerk, rapporten schrijven etc. (huiswerk?) waar je zo heerlijk tegenaan kunt hikken en dat je dan eindelijk helemaal AF hebt…niets meer hoeven en dan…je vrij voelen, je hoeft niks meer. In ieder geval die dag niet. Kun je nagaan wat dat doet met die eerste slok thee, laat staan met die bonbon erbij!
Zo kan ik nog wel even doorgaan: de eerste bladzijde van een nieuw schrift of een nieuwe agenda. Beginnen aan dat boek waar je zo naar uitkeek en je eindelijk de eerste bladzijde opslaat, (of aanklikt in geval van ereader).
Ik probeer mij zoveel mogelijk van deze mini-weldaad-momentjes bewust te zijn. Het zijn mijn kleine kersjes op de taart die het leven is of toch zou moeten zijn, maar we weten allemaal dat die taart nog wel eens een toefje zure slagroom, een klontje of vieze vruchtjes bevat! Vandaar: niet alleen en zomaar je leven leven, maar zeker ook béleven!
Mijn oma zei het al: ‘Kind, tel je zegeningen’. Zo is het en oma’s uitspraken? Die schaar ik met gemak onder die van grote denkers en wijsgeren. Geen flauwekul, tot je knietjes in de klei, gewoon lekker doen!

groet, Winnie

Je vindt Winnie op MensNova

GERELATEERDE ARTIKELEN

9 reacties op “Winnie van Kins | EERSTE MOMENTJES

  1. Pinkback: charles

  2. Pinkback: marion

  3. Pinkback: Hector

  4. Pinkback: oscar

  5. Pinkback: Jerome

  6. Pinkback: Rene

  7. Pinkback: Isaac

  8. Pinkback: Joshua

Geef een reactie