Winnie van Kins | BESCHUITJE LIEFDE

Mijn zeeman heeft een vaarschema van vijf weken op en vijf weken af. Zo ongeveer. Of ik dat trek, wordt nog wel eens gevraagd.
Laten we eerlijk zijn: Ja, prima, de zeeman is namelijk nogal een aanwezigheid. Vandaar dat ik de weken voor mezelf ook heerlijk vind en de weken dat ie er is ook. Ik krijg dan best veel aandacht. Ik denk dat menig vrouw jaloers zou zijn op de aandacht die ik gedurende die weken krijg.Buiten dat hij de enige man in mijn leven is die een eigen naam voor me heeft, noemt hij mij nog steeds ‘zijn meissie’. Heel erg zeemannerig vind ik dat. De aandacht die hij mij zo ruimschoots toebedeelt, bestaat vooral uit kleine, lieve, zotte en onverwachte dingetjes. Soms zelfs over de top, maar dat is dan weer zo maf en vergezocht…niet in de laatste plaats om zelf een compliment en veel ‘ aai’ te scoren, dat ik niet anders kan dan óf in de lach schieten, of vertederd aangedaan zijn. Het blijft een bijzonder mens, mijn zeeman en een bijzondere relatie: onze one-night-stand van meer dan zes jaar.
Zo is elkaar uitdagen een vast terugkerend onderdeel. Samen het pad naar de woonark oplopen, mondt nogal eens uit in een wedstrijdje. Ik begin met hem net een stapje voor te blijven en hij volgt. Al snel is het een race in een soort snelwandelen, waarbij we vooral uitblinken in vals spelen. Eigenlijk is het vals spelen het spelletje dus. Als hij niet wint en ik triomfantelijk roep dat ik nu toch echt sneller loop, zegt hij: “Nee, jij loopt niet sneller. Jij neemt grotere passen en laat je dan op je voeten vallen!” Waarop ik dan gezellig lachend meld dat hij gewoon kleine kromme zeemansbeentjes heeft. Dit is bij tijd en wijle normale conversatie voor ons en zolang dit pret is, is het goed.
Hij vindt het erg leuk om mij blij te maken. Zo kwam ik een paar dagen terug thuis van school, na een lange dag en had nog een vervelend klusje te doen: uitvogelen welke accu ik nodig heb voor mijn motor, een nieuwe bestellen en liefst er zelf inzetten natuurlijk. Echt heel moeilijk is het niet, maar wat mij betreft: driewerf bah! Ik had schoolwerk mee naar huis genomen, want ik had tussendoor een klusje voor hem gedaan. Ik had weliswaar een foto van het juiste type accu van hem gekregen zodat ik deze kon bestellen, maar bij thuiskomst bleek dat ie er niet alleen eentje voor me had gekocht, maar er ook nog in had gezet! Je kan me niet blijer krijgen op zo’n moment.
Ooit had ik na een bezoekje in zijn hut op zijn werk, op verschillende verstopplekken een post-it met een lieve tekst achtergelaten. Zo zou hij tijdens het varen iedere keer iets liefs tegenkomen. Zeer welkom als je weken met alleen maar mannen en zeemannentaal geconfronteerd wordt. Ik heb dit overigens ook terug gekregen in mijn huis. Ik vond ze pas toen hij weer op zee zat. Bij elke post-it die ik vond, werd mijn gezicht warm en voelde ik mij, zelfs bij de grote afstand, zeer geliefd. Iets dat we regelmatig nog doen is elkaar voorlezen in bed. ’s Avonds of ’s morgens, maakt niet uit. Dit is ooit op een vakantie begonnen, toen ik nogal ziek was. (niet doen: champagne in Egypte). Helemaal goed gekomen natuurlijk, maar dat voorlezen zijn we blijven doen; heerlijk! Intimiteit op dat moment is gewaarborgd.

Het is de aandacht en de moeite die je voor elkaar neemt, die het hem doet!

Zo zaten we ook eens buiten te ontbijten in de tuin aan de boot (de woonark) in het zonnetje. Dat alleen al vind ik een feestje. Op de vraag of ik nog een beschuitje wilde en wat daar eventueel op moest antwoordde ik:
“Hagelslag en boter.” Mijn botergebruik luistert nogal nauw. Of ik vleeswaren, kaas, pindakaas of hagelsag op mijn brood doe, heeft directe gevolgen voor de hoeveelheid boter die ik eronder wil. Zeeman weet dat, maar kan de combinaties niet onthouden. Kan ik hem natuurlijk ook niet kwalijk nemen, ik ben best tikje muggezifterig daarin, al zeg ik het zelf. Natuurlijk mag ik niet klagen; ik krijg mijn ontbijtje uitgeserveerd in de zon op een prachtplek, maar zeeman schepte er een genoegen in om het perfecte beschuitje voor me klaar te maken. Ik voel dan al aankomen dat er complimenten en veel aai en lief en loftuitingen verwacht worden, dat wel. Herkenbaar dames? Maar daar gaan we nu zeker niet moeilijk over doen, er kwam een héél speciaal beschuitje aan immers.
Ik dacht hem een ware uitdaging te geven door zoveel mogelijk minuscule details, tot en met de dikte van de boter en de plaatsing van de hagelkorrels toe, te vertellen. Dit was al aanleiding genoeg om de sfeer lief-lollig te doen worden.
Na enige tijd kwam mijn beschuitje eraan. Mijn zeeman ging naast me zitten, plaatste een ontbijtbordje met een beschuitje hagelslag precies in het midden, op mijn schoot. Vervolgens werd mij haarfijn uitgelegd hoe dik de boter was die erop zat, hoe de hagelkorrels geplaatst waren en bovenal hoe de korrels niet dubbel lagen en er op elke vierkante millimeter precies een korreltje lag , zodat de boter keurig bedekt was met hagel. Niet te karig, maar zeker ook niet te veel.
“Jaaahaa, dat is nog eens een beschuitje!” sprak de zeeman. “DAT is een BESCHUITJE PURE LIEFDE!”. Er restte mij niets meer dan mijn zeeman suf te knuffelen en het beschuitje met aandacht en smaak op te peuzelen. Het beschuitje liefde was geboren en staat sindsdien voor ons voor de kleine dingen die we met aandacht en liefde voor elkaar doen.

TIP: Wist u dat het effect van zes (ieder drie) dagelijkse aandachtsmomenten voor elkaar, waaronder een compliment, een gebaar, een aai of kleine aanraking, vele malen groter is dan een compleet traject bij een relatietherapeut?
Het uitproberen waard, ook als je relatie maar een kleine of grotere oppepper kan gebruiken!

Behoefte aan meer tips, een klankbord of begeleiding bij in uw persoonlijke situatie? Neem gerust contact op via info@mensnova.nl of via een persoonlijk bericht op de facebook pagina van Mens Nova.

GERELATEERDE ARTIKELEN

3 reacties op “Winnie van Kins | BESCHUITJE LIEFDE

  1. Pinkback: herman

  2. Pinkback: angel

  3. Pinkback: Willard

Geef een reactie