Uit het leven gegrepen …

Vorige week publiceerden we het eerste blog ‘uit het leven gegrepen’. Hoewel de verhalen uit deze serie blogs een beeld geven van de heftige werkelijkheid van de schrijfster, zien we dat ze altijd lichtpuntjes ziet en toch die Happy Feeling vast weet te houden…

Bijna 7 jaar geleden kwam ik in het huis wonen waar ik nu met mijn gezin woon. Ik vond het verschrikkelijk hier. Ik haatte mijn huis en ik wilde hier helemaal niet zijn. Waarom had ik me over laten halen?

We woonden in een opvanghuis…

We woonden in een opvanghuis, niet met andere mensen in een groot huis maar in een eigen woning waar ik huur voor moest betalen en de andere vaste lasten. In die opvang stonden zes huizen verspreid over een buurt. En er was een mentorhuis waar we elke week op maandagmiddag samen met elkaar praatten over van alles en nog wat, de problemen waar we tegen aan liepen. Daar ben ik mijn allerbeste en allerliefste BFF tegen gekomen. Ook hadden we daar intensieve therapie van 2 volle dagen per week. Ik heb daar heel wat soorten therapie geleerd. En dan,  na een jaartje, moet je verder. Je moet voor jezelf een ander huis vinden.

254946028875156250ufUUy1Mxc

Toen ik daar woonde kreeg ik een relatie met een jeugdvriendje. Je wil het voorzichtig gaan doen, je bent bang maar toch laat jij je overhalen omdat je ergens toch gelooft in een fairy tale want stel je voor! Hij woonde nogal ver weg en het reizen heen en weer was niet altijd een optie dus we zouden gaan samenwonen. We zouden een gezin gaan worden, hij, de kinderen en ik. Al snel was het uit met het fairy-tale-gevoel gevoel toen we hier gingen wonen. In nog geen 3 weken tijd was het over en uit. Ik heb hem uit mijn huis gezet en toen was ik klaar om op te geven. Na alle ellende die me al was overkomen kon ik niet nog meer aan en de angst die ik voelde was verschrikkelijk. Ik wilde niet meer leven.

Je laat je overhalen omdat je toch gelooft in een ‘fairy tale’…

In die tijd had ik nog nazorg van het mentorhuis en heb me via hun voor 12 weken op laten nemen voor nog meer therapie. Maandag tot donderdag was ik dan op de therapieplek en het weekend weer thuis met mijn kinderen. En dat werkte. Mijn kinderen waren door de week dan in een instelling en van daaruit werden ze naar school gebracht. Ik kwam er weer bovenop.
Ik heb altijd al veel inzicht gehad, in mezelf maar ook in anderen. Ik kan me heel goed verplaatsen in een ander en ben heel goed in luisteren naar een ander. Ik weet dat ik dingen moet doen die ik niet leuk vind, keuzes moet maken die ik liever niet maak. Ik zeg wel eens: “mijn hart en mijn hersenen werken niet samen, ze werken elkaar tegen.” Ik ga veel op mijn gevoel af, dat heb ik geleerd en daar vertrouw ik op maar dan zijn er ook nog je hersens die je hele andere dingen zeggen en dan wordt het moeilijk. Je gevoel kan je namelijk ook een verkeerd gevoel laten “denken”. Het ‘over-analyseren’ van alles is dan ook weer niet goed….maar ja dat is wat ik doe. Ik wil altijd tot een kern van een probleem komen, weten waarom iemand iets doet en dan een oplossing vinden.

2885187231653883mJTf1C7rc
Na al die weken therapie haatte ik nog steeds mijn huis. Het voelde niet als thuis. Ik wilde liever niets doen in huis, had heel veel spullen allemaal nog in dozen en ik was zelfs alweer bezig met inpakken van dozen want ik wilde hier weg. Ik was helemaal gericht op verhuizen maar ja ik had geen andere woning en de kansen op een andere woning zo snel waren laag.

Don’t confuse your path with your destination. Just because it’s stormy now doesn’t mean you aren’t headed for sunshine!

Ik heb het nog geprobeerd met de law of attraction toe te passen maar ook dat wilde niet echt vlotten. Elke dag was een strijd hier in huis en met behulp van mijn BFF ben ik het toch maar gaan proberen. Eerst klein door af en toe iets uit de dozen te halen, door het telkens anders te gaan inrichten, om weer mijn muren te gaan verven. En zo langzamerhand was het erin geslopen…ik hield van mijn huis, mijn inrichting. Dit was My Kingdom, mijn veilige haven en ik kon er doen wat ik wilde doen. Alles naar mijn eigen smaak doen met de dingen die ik had.

b34cff8b225e05493be2a4f2922e92d7
Na een jaar begon het mijn huisje te worden. Het verhuizen deed ik in de kast voor later( en daar staat het nog even). Toen kwam er weer liefde in mijn leven. Niet de liefde die je voelt voor je kinderen want dat heb ik altijd gehad maar liefde voor een man. En daar komen ook de nodige dilemma’s weer bij kijken. Want hoe stel jij je weer open? De angst is groot maar het fairy tale gevoel komt ook weer de kop opsteken. Zou het dan toch mogelijk zijn?

526af68161a382f20429977cad5f5353

snapheaderv2gea

 

Gea

Heb je het eerste blog gemist? Hier kun je het nog teruglezen.
Wil je reageren op dit blog: hieronder kun je een reaktie achterlaten. Liever anoniem? Je kunt een reaktie anoniem mailen aan de redactie. Onze redactie zorgt dat de reacties bij de schrijfster terechtkomen. Uiteraard gaan wij vertrouwelijk met de informatie om.

 

 

 

 

 

 

 

GERELATEERDE ARTIKELEN

Een reactie op “Uit het leven gegrepen …

  1. Het staat al in je blog… Headed for sunshine!
    Probeer steeds, steeds als de angst de kop op steekt, te bedenken wat je toch maar mooi al wél bereikt hebt… Daar bén je al, dat héb je al! Voor de rest ligt de wereld voor je open maar dit neemt niemand je meer af…

Geef een reactie