That’s what fans are for | even mij ei kwijt…

image3Inmiddels kennen we haar allemaal…Carol is een begrip in de Huisjekijken Lifestyle Fangroep op Facebook maar ook op de Huisjekijken website. Toen ze er een tijdje geleden haar ongezouten mening gaf over de hypes en de grillen als muurvulleren, stoelen verven met Annie Sloan en kleien met dé klei van de Action, was iedereen het erover eens; Carol is een geboren blogger. Dat lieten we op de redactie van Huisjekijken niet aan onze neus voorbij gaan en op onze vraag of ze zich bij ons team wilde aansluiten was haar antwoord volmondig JAAAAHHH! Carol blogt over de verslaving met de naam ‘de Huisjekijken Lifestyle Fangroep’!

Haar eerdere blogs hebben we natuurlijk voor je in een handig rijtje gezet.

image2

Een tijdje terug moest ik even wat kwijt (zou kunnen zeggen ‘moest mijn ei kwijt’ maar dat is zo voorspelbaar haha) over mijn eitjes van de A.  in de Huisjekijken Lifestyle Fangroep. Had ik dat nou niet gedaan dan had ik ze stiekem kunnen laten verdwijnen. Maar er wordt gebroed op wat er van geworden is dus… hier het vervolg.  Nu stond dat stukje tekst natuurlijk alleen in de Huisjekijken Lifestyle Fangroep dus voor wie het gemist heeft, komt het nog even.

“Zit elke dag weer giga te genieten van al jullie mooie decoraties hier. Kransen, deco-taarten, mooie hoekjes.. noem het maar op. De schapen, kippen en hazen die al menig huiskamer bevolken. O en jawel, daar is het goedje weer hahaha, gemuurvullerde ballon-eieren. 

En kwarteleitjes.. overal kwarteleitjes… Die zijn toch wel zo razend populair. Die móet je gewoon hebben. 

Ik ook. Ik zag ze, ik wilde ze…en ik zou ze nu eens hébben ook! Ik ben namelijk steevast te laat als er iets leuks te halen valt. Ik dus zo’n 3 weken geleden als een haas naar de A. Me, zoals gewoonlijk, suf gezocht…want dat doe ik daar altijd. Op de een of andere manier heeft de A. wel briljante inkopers, aldus de krant, maar de mensen die over de winkelinrichting gaan zijn echt het spoor volkomen bijster. Nu was toevallig mijn zoon even mee en die denkt ook niet altijd even logisch, de schat, en hij vond ze dus wel. Ik nam meteen, niet van dat benauwde, vijf doosjes. Toen was de plank ook leeg trouwens. Weer thuis vroeg zoonlief wat ik er eigenlijk mee ging doen. Dat zou ik hem eens haarfijn… niet gaan vertellen. Want eigenlijk? Geen idee. Een krans maken? Niet echt mijn ding. Brocante schaaltjes of windlichten heb ik niet. Stoere ook niet trouwens. En in onze juskom, alom geliefd voor bloembolletjes, gaat s ‘avonds de jus. Ze los op tafel strooien is ‘t ook niet. En mijn stolpje, want ik móet ergens een -kleintje hoor- stolpje hebben, is al een eeuwigheid spoorloos. Inmiddels loop ik dus alwéér ( zucht) hopeloos op jullie achter en heb ik vanmiddag maar eens gecheckt wat mijn ‘deadline’ nu eigenlijk is. Want met die beestenbende van jullie al vrolijk dartelend op Facebook had ik toch echt het idee dat Pasen wel heel vroeg zou vallen dit jaar….

Is het over VIJF weken pas Pasen!

Mijn eitjes rusten dus nog zacht in hun doosjes. Ik weet nog steeds niet wat ik er mee ga doen. Maar….. ik héb ze wel!”

image2

Morgen is het dan éindelijk Pasen. Maar terwijl ik de afgelopen weken nog steeds niets met mijn eitjes deed, behalve ze verplaatsen, zag ik hier tot mijn stomme verbazing de strandthema’s al weer langs komen. Ik kruip nog elke dag genoeglijk diep in mijn dons- jas, mijn bloembollen binnen zijn nog niet uitgebloeid en buiten nog niet eens boven, mijn huis nog niet ondergedompeld in de paasdeco, lig geregeld met een dekentje op de bank, steek nog volop kaarsen aan en jullie hebben de schelpen alweer liggen? Mooie boel allemaal maar zo blijf ik wel achter lopen natuurlijk. Zucht…

Als ik nu het herfstblad, wat nog steeds in de border ligt, eens bewaar en dat in juli vast de huiskamer in sleep… ben ik dan op tijd? Een keertje?

Nu heb ik dus eigenlijk niet zo veel met Pasen. Sorry, ik héb het gewoon niet.

Tuurlijk, ik geniet van de extra vrije dag maar verder hoop ik gewoon op stralend weer zodat ik mijn derrière in een tuinstoel kan laten zakken, goed boek er bij en verder niets, noppes, nada. Niet dat dat me ooit gelukt is maar een mens moet blijven hopen. Dit jaar zóu het kunnen lukken want Ajax-Utrecht speelt (of andersom) dus manlief is pleite. Met mijn geluk zal het dus wel bakstenen regenen. Ik heb dus, hoewel ik zó veel zúlke leuke dingen heb gezien, niets met paasdecoratie en ik ga het nog sterker vertellen…..ik eet zelfs geen eieren!  Echt niet waar niet!

Vroeger op school maakten we een Palmpasenstok maar daar had je zelf uiteindelijk weinig schik van. De Palmpasenstok maakte je niet voor jezelf maar om weg te geven aan de zieken en/of ouderen. Het enige wat je er geheid aan overhield waren gekleurde handen van het altijd afgevende crêpepapier en lamme armen, want eenmaal opgetuigd sjouwde ik me -mager scharminkel als ik was- altijd een breuk aan het geval.

Later versierde ik met mijn kinderen uiteraard paastakken met eitjes en lintjes enzo. Maar ze haakten subiet af toen bleek dat de eitjes niet eetbaar waren. Stom ding! Aangezien onze hazelaar na twee jaar paassnoei wat schriel werd kocht ik takken van de kronkelwilg. Een succesnummer! Die bleken zelfs zonder versiering supergaaf want ze schoten razendsnel wortel op de vaas. Kwam nog blad aan ook. Dat vonden de heren nou weer wel helemaal leuk en nog op 1e paasdag wilden ze ze in de tuin zetten. Túúrlijk, doen we. Ik had er weliswaar weinig fiducie in want het enige vrije plekje in de tuin was tevens het donkerste en was alleen maar vrij omdat er domweg niets wílde groeien. Had ik me dus mooi in vergist. In no time groeiden de takken met zo’n wellust richting zon dat de schuur erachter verdween en de zon ook. Het zal half juni geweest zijn dat ik die takkenzooi er weer uit stond te spitten.

Enfin, Pasen blijkt voor ons decoratie-verslaafden hard op weg de nieuwe Kerst te worden en ik wil nou eenmaal niet achterblijven. Daarbij zat ik met die vijf dozen kwarteleitjes. Nou was ik niet direct van plan met allerhande paasvee een keuterboerderij te beginnen maar zo’n toffe taart moest ik nog wel ergens tussen kunnen schuiven. Dus even de taartschaal opduikelen -had m een poosje niet gezien dus moest even kijken hoe groot ie ook weer was- en daarna shoppen. Met alleen ei maak je geen taart tenslotte. Zelfs geen neppert. Ik moest toch zo’n mooie taartschaal op voet hebben. Niet dus. Ik vond veel, teveel, maar de schaal bleef zoek. Exit wilde plannen. Dat werd dus géén taart. Manlief was allang blij. Een taart neerzetten die je niet kan eten is in zijn optiek een zot plan. Maar tussen jullie en mij… die nepkoekjes ga ik wel een keer doen, gnagna…..

Nu heb ik zeer recent nog beloofd geen nutteloze ‘zooi’ meer het huis in te slepen en ik kan me echt niet herinneren wanneer die schaal überhaupt nog gebruikt is en ik had dus geen goed argument voor de aanschaf van een nieuwe. Zéker niet voor een neptaart.

Maar ik moet het effe kwijt, die uitspraak ‘Less is More’ daar klopt niets van, Less is gewoon Less.

Ik vond wel het verloren gewaande stolpje terug. Yesss!!!!! Stond tussen de bruine suiker en de Nutella in de keukenla. Nou ja zeg, wie heeft ‘m dáár dan…?

Oh…maakte manlief me fijntjes duidelijk, dat ding staat daar al een jaar of drie, in de wég! En ook dat ik ‘m daar zelf had neer gezet. In die la en in de weg.  Nou, sorry hoor, zal t niet meer doen. Of ie dan toevallig ook wist waar de taartschaal was.

Nee… Ach, dat was ook teveel geluk op 1 dag geweest natuurlijk. Ondertussen had ik het wel gehad met die eieren en inmiddels begon de tijd te dringen.

Ze pasten er niet eens in, al die eitjes. Ik ook met mijn vijf doosjes. Dus het restant heb ik maar aan een draadje geregen. Een ketting van eitjes had ik nog niet gezien namelijk, was ik misschien ook eens origineel. Waarschijnlijker is dat ik die foto’s gewoon gemist heb natuurlijk.  Dat was overigens nog een delicaat prutswerk en dus zó niet echt mijn ding.  Dus ik heb echt nog wel een beetje mijn best gedaan hoor!

image3

Nou ja, dit ei is gelegd. Volgend jaar neem ik struisvogeleieren. Stuk of 5. Dan ben ik in 1 klap klaar. Stuk eraf en daar mijn bloembollen in. Dan hoeven die ook niet in de juskom. En ik zorg dat ik ze nieuwjaarsdag in huis heb. Ha!

Ach, wie weet, volgend jaar…wordt het bij mij ook wel wat.

Ik wens jullie allemaal ontzettend fijne mooie warme zonnige paasdagen!

En geniet! Voor nu of voor later…

Cheers!

X Carol

 

Ps. Niets, maar dan ook geen enkel woord, in deze tekst is bekritiserend of neerbuigend bedoeld.

 

 

 

 

GERELATEERDE ARTIKELEN

2 reacties op “That’s what fans are for | even mij ei kwijt…

  1. Je hebt t stiekem wel n je hoor Carol,j e weet het alleen nog niet,ha ha. Ik vind het een topdecoratie zo,heel sfeervol. En uhh…..sommige van ons presteren het best onder druk,dus gewoon tot het laatst wachten en dan wordt t top!
    Fijne paasdagen en hoop ook op mooi weer,wil ook met mijn ‘but’ ope een tuinstoel!

Geef een reactie