Ellen Pitlo | Hermie

Dia1Naast haar baan als zelfstandig ondernemer vult Ellen Pitlo haar dagen met het verzorgen van haar dieren. Jaren geleden kochten zij en haar man een vervallen boerderij die ze omtoverde tot een paleisje. Met drie paarden, een Griekse adoptiehond en een poes uit het asiel is er altijd wel wat te beleven in het leven van deze kleuradviseur. Haar blogs zullen dan ook een mengelmoes zijn van dieren en buitenleven met een uitstapje naar kleur…

Hermie

Slaperig liep ik naar buiten, onbewust telde ik mijn paarden. Geeuwend kwam ik tot vier en in één klap was ik klaarwakker! Tussen onze drie merries, in de wei, paradeerde een hert!

Toen, na enkele weken, het erop leek dat ons aangewaaide damhert had besloten niet meer weg te gaan, gaven we hem de naam Hermie. Ondanks dat hij geheel zijn eigen gang ging, was hij al snel niet meer weg te denken uit ons dagelijks leven. Hij at onze bloembakken leeg, volgde trouw onze paarden als we een buitenrit gingen maken en stond acuut paraat voor een uurtje dressuur om zijn aandeel te leveren. Dagelijks inspecteerde hij de voortgang van de verbouwing van onze boerderij door richting de bouwval te huppelen om verwachtingsvol zijn neus naar binnen te steken.

Naarmate de zomer verstreek viel het me op dat Hermie steeds vaker afwezig was, ik hoorde dat hij overal overlast veroorzaakte. Hij achtervolgde ruiters en aanspanningen die er op hun beurt in volle vaart vandoor gingen. Meerdere keren stak hij de doorgaande weg over. Hij werd gesignaleerd bij de rijvereniging en nog net niet in het zwembad. Toen hij uiteindelijk bijna bij een, minder gezellige, buurman onder de auto kwam, was voor deze man de maat vol. Hij alarmeerde de jager om Hermie af te laten schieten.

Dia1

Intussen vorderde ons onderkomen gestaag. Helaas ging dit niet op voor ons zo goed onderhouden grasmat. De aannemer, de schilder en de metselaar sjeesden zonder uitzondering met hun auto’s over ons mooie gazon, waarbij ze diepe bandensporen achterlieten. Ik begon hiervan te balen en besloot een stuk gras af te zetten met prikpaaltjes en lint zodat passeren per auto niet meer mogelijk was. Misschien was het zo duidelijk!

Ondanks dat Hermie intussen een premie op zijn hoofd had, was hij toch weer eens huiswaarts gekeerd. Hij inspecteerde eerst de bouw en vervolgens het terrein, maar kwam bij het laatste ongelukkigerwijs met zijn gewei in mijn provisorische afzetting terecht. In één seconde was ons hert in een kermisattractie veranderd. Behangen met meters wit lint en de daarbij behorende paaltjes zocht hij steun bij de paarden maar daar ontstond een enorm tumult. Toen hij uiteindelijk besefte dat hij in deze outfit niet werd geaccepteerd, droop hij af.

Ik besloot dat dit zo niet kon en zadelde mijn rustigste paard. Gewapend met schaar reed ik onze kerstboom achterna. Na een half uur lukte het me om een groot deel van het lint af te knippen. De paaltjes had ik onderweg al verzameld. Hij zou nu in ieder geval niet in bomen of struiken verstrikt raken. Blijkbaar was dit de druppel want we hebben hem nooit meer gezien. Ik hoop natuurlijk nog steeds dat hij door de bossen waart maar vrees dat het reëler is dat hij slachtoffer is geworden van de jager. Ons rest niets anders dan het koesteren van onze dierbare herinnering en een mooie foto aan de muur…

Ellen

GERELATEERDE ARTIKELEN

Geef een reactie