That’s what fans are for|Sprookjes…

imageInmiddels kennen we haar allemaal…Carol is een begrip in de Huisjekijken Lifestyle Fangroep op Facebook maar ook op de Huisjekijken website. Toen ze er een tijdje geleden haar ongezouten mening gaf over de hypes en de grillen als muurvulleren, stoelen verven met Annie Sloan en kleien met dé klei van de Action, was iedereen het erover eens; Carol is een geboren blogger. Reden genoeg om Carol te vragen zich als blogger bij ons team aan te sluiten. Vanaf nu kun je regelmatig genieten van haar heerlijke schrijfstijl. Ken jij onze fangroep op Facebook nog niet? Na Carol’s verhalen twijfel je geen seconde meer en meldt jij je meteen aan…. En dat vinden we hartstikke gezellig! Haar eerdere blogs hebben we natuurlijk voor je in een handig rijtje gezet. Verder lezen →

Sprookjes…

Het was een bizarre maand. Sinterklaas en Kerst moesten knokken om hun plekje want wij kunnen niet kiezen he. We zijn allemaal stapel op Sinterklaas en zijn Pieten en houden hen dan ook graag in ere maar Oooooh kom er eens kijken hoe kerstgezellig mijn huisje is? Ik zag Welkom Sinterklaasje op een raam geplakt verlicht met, jawel, kerstverlichting. Zodat de hoogbejaarde het ook in het donker goed kan lezen. Zo rijdt ie niet stilletjes het huisje voorbij… of je moet heel stout geweest zijn.  Wat is er trouwens leuke Sinterklaas versiering tegenwoordig zeg! Echt gaaf! image Ik moest vroeger zelf een Pietje in elkaar frutselen van crêpe papier en collal lijm en dat plakte ik dan met plakband midden op het raam. Dat ie wel wist waar ik woonde he… Zwarte Piet. En mandarijntjes bij de voordeur. Want door de centrale verwarming kon hij niet. Ik was niet stom he. En voor het paard hooi, wortels en water. Sint kreeg gewoon mijn lijstje. Verder had ik niet veel met Sint. Vond Sint maar vaag. Daar waren teveel hulpsinterklazen van. Vertikte het ook categorisch bij hem op schoot te klimmen. imageDat er veel Pieten waren dat snapte ik. Maar al die Sinterklazen? Dat klopte niet. Uiteraard beweerden mijn ouders dat het toch echt Sinterklaas was die de cadeautjes bracht. Maar ik had gelijk. De echte zou het weten…. maar de sukkel die bij ons kwam wist niet eens waar we woonden. Zette onze zak met cadeaus bij de buurman neer. Die ook nog, in een poging om de oude grijsaard te beschermen, in het donker die zak (met cadeaus dus, niet de Sint zelf) voor de deur zette en bij ons aanbelde. Hoe ik dat weet? Ha… Ik was op het heerlijk avondje te snel bij de deur en vond daar de zak en de buurman. De buurman viel van schrik languit in de heg en ik voorgoed van mijn geloof. Mijn sprookje was natuurlijk aan diggelen maar het verklaarde veel en de daarop volgende jaren bracht ik dan ook veel tijd door met zoeken naar cadeautjes. Die ik dus nooit vond. Mán wat was mijn moeder goed in verstoppen!

Hier op Huisje Kijken pakten we de Sint cadeautjes terwijl ernaast de gepimpte kerstballen lagen te drogen. Want zélfs kerstballen zijn niet veilig voor al die creatieve geesten hier. Aan ja/ nee stickers doen we niet want we hebben folders nodig om in mos- of kleiballen te stoppen. Handig! Je hoeft dus ook al niet meer naar de papiercontainer. We recyclen alles!imageIk heb ook al een, ik dacht gemuurvullerde, voetbal langs zien komen hier. Getransformeerd tot giga  kerstbal. (Kon hier helaas geen foto meer van vinden maar op Pinterest staan genoeg voorbeelden.)  Ik ga er maar van uit dat die dan neergelegd wordt anders heb je toch een beste boom nodig. En dat het, van de bal bestolen, kind een nieuwe krijg van Sint.

Inmiddels zijn er al heel heeeel veel huiskamers volledig ondergedompeld in kerstsfeer, staan de bomen al in volle glorie te glimmen of sober te zijn en is menig raam al verlicht als een oliebollenkraam. En ik vind het zo leuk he. Ik ben een kerstmuts. Ik zwelg in kerst. Kerstliedjes, kerstfilms, kerstversiering en cadeautjes onder de boom. Geen hoekje blijft onbenut wat decoratie betreft. Ik hang overal snoertjes op, steek bizar veel kaarsen aan en doe alle lampen uit. (er valt natuurlijk geen krant meer te lezen maarja)  En ja, ook mijn keukenraam lijkt op een oliebollenkraam hahaha. Ga, of gíng, volledig over de top. Want dat deed ik elk jaar… maar

Dit jaar had ik er opeens zó géén geen zin in.

Ik zet nooit mijn boom voor Sint het land uit is hoor, ondanks dat ik het land aan de man zelf had. Maar wij hebben altijd een echte boom. Daar zou dus, wanneer ik hem half november neer zou zetten, geen naald meer aan zitten met kerst. Dat geeft dan, behalve een bende, zo’n triestige aanblik. Maar ik had geen zin. Kwam niet in de stemming. En ik wilde dus gewoon geen kerstboom tot aan het plafond met een navenante diameter. Niet slepen met meubels omdat anders de boom niet past. Geen ruzie met de lampjes . Je weet wel, 600 lampjes en toch het licht niet meer zien omdat het hele zooitje hopeloos in de knoop zit. Ik stop ze verdorie elk jaar keurig netjes terug in hun doos en ze komen er als overgare spaghetti uit. Ik had géén zin om al die andere kerst’meuk’ en decoratie lichtsnoertjes overal neer te zetten, leggen en hangen. En dat gepruts met de ballen voor in de boom, die toch echt mét haakje de kist in gingen, maar er steevast zonder haakje uit komen. Ook geen zin in. En elke dag plat op je buik op de grond om héél voorzichtig, zodat er geen ballen uit stuiteren of erger… het hele gevaar om valt, de boom water te geven. En dat is het ergste niet, maar die naalden in je nek!

Nee, gewoon één of desnoods (liever niet) twee gezellig knusse kleintjes. Lichtjes op batterijen er in en een paar witte sterretjes ofzo. En verder niets.

Lekker snel, lekker simpel.image

Maar toen ging in Parijs, die sprookjesachtige Lichtstad.. het licht uit. De stad van de liefde werd ondergedompeld in haat, paniek en immens verdriet. Het sprookje ging aan diggelen.

Éen telefoontje bleek genoeg om heel Hannover plat te leggen.

Brussel werd, terwijl Manneke Pis onverstoorbaar naar zijn eigen gezeik bleef luisteren, belegerd. Door haar eigen leger.. Dat dan weer wel.

image En ik … Ik wilde hardop heel graag weer in sprookjes geloven. Inclusief happy endings. Ik wilde Sinterklaas zijn en al die terroristen koekjes geven, van eigen deeg. Maar ik ben een waardeloze kok. En dan de wereld muurvulleren en dan niet sober en stoer maar in vrolijke kleuren schilderen. Maar zelfs de Action kan zoveel muurvuller niet aanslepen en zelfs met al onze leden gaan we dat niet redden.

En ik bedacht..Ik wil tóch een grote boom! Oké, niet zo 1 als twee jaar terug. Die was zowat 3 meter en hoewel ik een boel ballen heb kwam hij niet echt vol. Maar dus wel weer een grote. Met veel licht! Al mijn zilveren en witte (ongepimpte dus) ballen, pegels, bellen, vogeltjes en slingers gaan er weer in alsof die boom in een psychose zit. Verblindend, schitterend, sprookjesachtig… Ik heb nog witte boa’s ergens. Gaan er in! Niks simpel, sober en eenvoudig.

Glans, licht, glamour. BAM!image

 En doen we dat niet allemaal? Ons eigen sprookje maken?

Met of zonder Sint. Met of zonder Kerstboom. Ik hoop van wel. Dat iedereen thuis thuis is. Zich kan omringen met wat ‘jij’ bent. Wat jou verwarmt, waar jij je veilig voelt, waar jij je vrij voelt, waar je jou kan zijn…. Dan bestaan sprookjes gewoon. Jouw sprookje.

Ik ga ondertussen lekker zitten dromen van een White Christmas. Ga vanavond nog zien uit te vinden wanneer Love Actually weer op TV komt. Pas 17 keer gezien ofzo maar kan mij ‘t schelen. Ik ga er van uit dat de knallen die ik hoor gewoon stoere nog-niet-droog-achter-de-oren pubers met vuurwerk zijn. En dat mijn islamitische buurman nog steeds gewoon mijn gezellige islamitische buurman is.image   Ik kijk door mijn dakraam naar de sterren, die van iedereen zijn, en hoop met heel mijn hart dat deze hobbelige aardkloot weer een veilige vrije plek wordt voor iedereen van welke religie ook. En vraag me af waar ik in vredesnaam toch de kerstboomverlichting heb gelaten. Waar alle ballen zijn weet ik. Maar waar zijn de lampjes?

Lieve allemaal…. ik wens jullie de meest fantastische decembermaand ooit. Tot volgend jaar!

 

Eat, Drink, Be Merry en maak er een sprookje van!

 

Cheers!

Liefs, Carol

 

Ps. Niets, maar dan ook geen enkel woord, in deze tekst is bekritiserend of neerbuigend bedoeld

PPs. foto van de kerstboom is van 2 jaar geleden

 

OVER Carol Kok

Inmiddels kennen we haar allemaal…Carol is een begrip in de Huisjekijken Lifestyle Fangroep op Facebook maar ook op de Huisjekijken website. Toen ze er een tijdje geleden haar ongezouten mening gaf over de hypes en de grillen als muurvulleren, stoelen verven met Annie Sloan en kleien met dé klei van de Action, was iedereen het erover eens; Carol is een geboren blogger. Dat lieten we op de redactie van Huisjekijken niet aan onze neus voorbij gaan en op onze vraag of ze zich bij ons team wilde aansluiten was haar antwoord volmondig JAAAAHHH! Carol blogt over de verslaving met de naam ‘de Huisjekijken Lifestyle Fangroep’!

Bekijk alle artikelen van

GERELATEERDE ARTIKELEN

3 reacties op “That’s what fans are for|Sprookjes…

  1. Hallo Carol,

    Met veel plezier heb ik weer je blog gelezen. Geweldig, zo herkenbaar en met humor!
    Ga vooral zo door! Ik ben helemaal fan.
    Groeten en voor jou en je dierbaren ook een sprookjesachtige decembermaand,
    Christine

  2. Hoi Carol,

    Heerlijk om te lezen; natte ogen…van het lachen maar ik geef toe, ook een beetje van ontroering. Want wat heb je gelijk! En natuurlijk wensen we jou ook met je dierbaren een heerlijke decembermaand.
    Stuur je een foto van de boom met boa’s… ?
    Grtz, Sandra

Geef een reactie