Ellen Pitlo | Van veel poespas tot twee katers!

DSCF2277Naast haar baan als zelfstandig ondernemer vult Ellen Pitlo haar dagen met het verzorgen van haar dieren. Jaren geleden kochten zij en haar man een vervallen boerderij die ze omtoverde tot een paleisje. Met drie paarden, een Griekse adoptiehond en een poes uit het asiel is er altijd wel wat te beleven in het leven van deze kleuradviseur. Haar blogs zullen dan ook een mengelmoes zijn van dieren en buitenleven met een uitstapje naar kleur…

Van veel poespas tot twee katers!

Omdat de vorige bewoners hun oude kater Dikje, ‘gewoon’ hadden achtergelaten op de boerderij, zorgden wij voor zijn oude dag. Aangezien onze buurvrouw ook een kat had, vonden wij het zo wel welletjes. Maar het lot beschikte anders. Op een dag vond ik een briefje met een noodkreet en een telefoonnummer, er was een lapjespoes vermist. Nog geen uur later struikelde ik over een klein exemplaar, die het op het eten van Dikje had gemunt.

Hoogstwaarschijnlijk was ze zwaar beledigd door het poesonterende transport!

Dit moest het vermiste poesje zijn, dus ik belde meteen. Spoorslags kwam de rechtmatige eigenaar op zijn brommer aangescheurd en propte, na een kort bedankje, de poes in de opbergruimte van zijn voertuig. Hierna vertrok hij, maar je raadt het al, nog geen week later was het dier weer terug. Hoogstwaarschijnlijk was ze zwaar beledigd door het poesonterende transport. Het volgende verzoek om haar op te halen verliep niet anders en zo verbleef ze permanent bij ons. We noemden haar Lapje, maar bleven continu de eigenaar bestoken, in de hoop dat hij zijn bezit zou ophalen. Toen ik niet lang daarna een zwaar verwilderde zwart witte kater signaleerde en Steven, diezelfde dag ook nog een grijze spotte, was voor hem de maat plotseling vol.

DSCF2277
Hij verzocht mij dringend het baasje van Lapje te bellen om in ieder geval van één kat verlost te zijn. Dat hielp want we hebben haar nooit meer gezien. Wat ik toen nog niet wist, was dat voor Dikje het einde ook naderde, na drieëntwintig levensjaren, vond ik hem dood in de stal. Ondanks het overschot aan wilde katten miste ik hem en besloot een bezoekje aan het asiel te brengen.

Aangekomen in het verblijf, zag ik door de katten het bos niet meer…

Toen ik tijdens het intakegesprek vertelde waar ik woonde, vroeg de medewerker mij zonder omhaal of ik misschien een grote, brutale, zwarte kater wilde adopteren; hij zou het heerlijk hebben op de boerderij. Hij moest eens weten….. Aangekomen in het verblijf, zag ik door de katten het bos niet meer, gelukkig nam een klein zwart wit poesje de leiding. Ze ging bij me zitten en liet me niet meer met rust. Zij moest het dus worden. Gelukkig was ze, volgens de verzorgers, de liefste van het stel.poespas

Toen ik een week later met Pitoe op de boerderij was gearriveerd en haar net uit de reismand had gehaald, stonden we plotseling oog in oog met de zwart witte zwerfkater. In een flits zag ik dat deze twee dieren bijna identiek waren, maar welke was van ons? Op dat moment viel de ongenode gast ons katje aan. Verdwaasd en gewond zat ze te wachten op hulp. In één beweging bracht ik haar in veiligheid. Vervolgens zat er niets anders op dan een vangkooi te regelen voor de indringer. Het duurde niet lang voordat hij erin zat, waarna hij werd afgevoerd. Wat een mooie dag had moeten zijn werd er één met twee katers!

Groetjes Ellen

OVER Ellen Pitlo
Ellen Pitlo

Naast haar baan als zelfstandig ondernemer vult Ellen Pitlo haar dagen met het verzorgen van haar dieren. Jaren geleden kochten zij en haar man een vervallen boerderij die ze omtoverde tot een paleisje. Met drie paarden, een Griekse adoptiehond en een poes uit het asiel is er altijd wel wat te beleven in het leven van deze kleuradviseur. Haar blogs zullen dan ook een mengelmoes zijn van dieren en buitenleven met een uitstapje naar kleur…

Bekijk alle artikelen van

GERELATEERDE ARTIKELEN

Geef een reactie