That’s what friends are for I de ballen…

imageInmiddels kennen we haar allemaal…Carol is een begrip in de Huisjekijken Lifestyle Fangroep op Facebook maar ook op de Huisjekijken website. Toen ze er een tijdje geleden haar ongezouten mening gaf over de hypes en de grillen als muurvulleren, stoelen verven met Annie Sloan en kleien met dé klei van de Action, was iedereen het erover eens; Carol is een geboren blogger. Reden genoeg om Carol te vragen zich als blogger bij ons team aan te sluiten. Vanaf nu kun je regelmatig genieten van haar heerlijke schrijfstijl. Ken jij onze fangroep op Facebook nog niet? Na Carol’s verhalen twijfel je geen seconde meer en meldt jij je meteen aan…. En dat vinden we hartstikke gezellig!

Haar eerdere blogs hebben we natuurlijk voor je in een handig rijtje gezet. 

 Ik heb de laatste tijd zoveel ballen in de lucht gehouden dat ik er een ballenbak mee kan vullen. AMSTERDAM-KROKUSVAKANTIE-BALLENBAKEn ik heb de schurft aan ‘ballen’.  Ik was als puber nog lang een onvolgroeid klein en mager scharminkel en dus niet erg populair tijdens de gymles en sportdag. Ik werd dan ook altijd als laatste uitgekozen. Omdat het moest, niet omdat ik het kon.  Van mij hoefde het niet hoor,  ik zat prima op dat bankje. Maarja, ik eindigde dus bijvoorbeeld met handbal altijd op doel. Want het team ging ervan uit dat daar toch geen bal zou komen.  Nou, dan ben je dus de sjaak he. Bont en blauw kwam ik thuis. Want zó geweldig was dat team nou ook weer niet en ik probeerde dus wel die bal tegen te houden! En die kleine handballetjes kwamen heel hard aan. Korfbal? Kon dat mandje niet lager? Basketbal, idem dito. Slagbal, honkbal. Alles met een bal… Voor turnen kon je me wakker maken. Je mocht me ook nog een paar uur in de ringen hangen. Maar ballen???? Asjeblieft niet! Nu was mijn moeder heel knap in tennis. Ook in zingen trouwens. Ze was sopraan in een koor en kon zowat ruiten laten springen. Dat kon ik ook maar dat was toch anders. Maar mams ‘ stopte’ mij dus ook op tennis.

Vond ze énig. Ik zei het al, ze tenniste zelf dus ook..én goed! Zij wel. Ik niet. Zo gênant. Ik vond er niks van en kon er niks van.

In zo’n kuttig kort tennisrokje met van die enorme witte tennisschoenen, het enige wél volgroeide waren helaas mijn voeten, en daar tussenin mijn spillepootjes.

Iedere keer als ik een stap zette zag ik alleen maar die tennisschoenen als enórme witte vlekken onder mijn knokige knieën, kuitloze onderbenen en bijna niet aanwezige enkeltjes  bungelen.

En, O ramp, na drie lessen bleek ook nog dat het racket voor mijn dunne polsjes te zwaar was. Moest ik dus, als toch al niet helemaal happy 15 jarige, ook nog met een kinder-racket gaan tennissen. Je weet wel, met zo’n kort steeltje. Ik hoopte stilletjes dat ik nu wel van die baan geveegd zou worden maar nee. Mams kocht blij gezind zo’n koddig kort racket voor me. Dus daar stond ik. Met die gigantische witte schoenen, beentjes net zo dik als mijn racket en net zo wit als mijn rokje op de tennisbaan. Nu heb ik een groot probleemoplossend vermogen en ik vond daar snel wat op. Ik verloor gewoon als een razende de wedstrijd, feliciteerde sportief mijn tegenstander en dook de kleedkamer in om me weer in mijn verhullende spijkerbroek te hijsen. Het enige leuke aan de tennisclub vond ik de verplichte bardiensten. En daar had rest van de leden nou juist weer de schurft aan.

Het enige wat ik nog wel aardig vond was Jeu de Boules, op de camping. Met die leuke gekleurde plastic ballen dan he. Niet met zo’n professionele set want dan kun je voor je goeie fatsoen niet met in de ene hand een bal en in de andere hand een zomers drankje op het gras verschijnen.

Ik heb dus een hele tijd heel wat ballen hoog moeten houden maar nu liggen ze allemaal waar ze moeten liggen. Ik zou bijna roepen Bingo! Maar ook dat vind ik iets he….  ( niet verder vertellen maar ik ben zelfs allergisch voor Lingo). imageHet was allemaal liefde werk, oud papier zoals het gezegde zegt. Letterlijk ook. Het was allemaal liefde werk, en het gros gaat straks bij het oud papier.

Maar… Dit wilde ik allemaal helemaal niet vertellen. Ik ging het kort houden want ik hou ‘vakantie’ Ik ging dus géén lange blog typen. Wat ik eigenlijk alleen maar ging melden was dit..

 Ik ben dus even helemaal gesloopt. Een beetje alsof ik weer alsof ik weer op doel had gestaan tijdens dat schoolhandbal toernooi.Net als toen deed ik het mezelf aan (want ik had het ook gewoon niet kunnen doen) en net als toen deed en doe ik het met overgave en met liefde. Alleen was ik toen jong en fris en ging ik daarna gewoon lekker een heel weekend de hort op met vriendinnen. Maar nu ben ik niet meer jong en fris dus is het nu hoog tijd voor tijd voor ons drietjes. Dat wil zeggen…

Ik, mij en mezelf dus. ;D

 

Ik ben nu  lekker even heerlijk aan het genieten van de vrije dagen van manlief. Mét manlief. Al vond ik zijn plan om gezellig samen een beetje te gaan fietsen minder. Wat was ik blij weer thuis te zijn zeg. Klein stukkie, fietsen schat…zei hij… Is goed voor je… Zei hij…

Ik dacht, even een blokje om. Hij nam verdorie nog nét niet de snelweg!

Zadelpijn, trillende knieën en natúúrlijk wind tegen!

 

Morgen is het moederdag.image

Hopelijk worden jullie gruwelijk verwend. Verwend zoals je verwend wil worden. Ik hoop bijvoorbeeld dat ik geen ontbijt op bed krijg. Verschrikkelijk! Dat onhandige gedoe met een dienblad op je knieën. Zure Jus d’Orange ( iiieeeuw.  S’morgens vroeg? Als je je tanden nog niet gepoetst hebt jakkesss- nog viezer trouwens als je je tanden wel al gepoetst hebt) Of nog erger… Beschuit met aardbeien en suiker! Kun je meteen daarna, ongezien natuurlijk, je bed verschonen.image Nu loop ik het prettige risico mijn kinderen pas tegen de avond tegen te komen want mijn heren staan tegenwoordig tegen of ná lunchtijd op en brommen ‘ môgge’… tegen de hond.  Want wij zitten dan natuurlijk al lang bij onze mams… Het is tenslotte Moederdag

Ik ga het er in ieder geval een paar weekjes van nemen.

Ik ga weer eens een paar boeken lezen want ook dat heb ik al zo’n twee maanden niet gedaan. Luieren in de zon. Hoop imageik. Mijn vriendinnen weer eens zien want die heb schandalig verwaarloosd. Flink Facebook op! Want zelfs daar had ik nauwelijks tijd voor. En verder gewoon even dingen voor mezelf of misschien wel helemaal niets. Maar….

Uiteraard pas nadat ik de liefste moeders van de wereld heb verwend.

 

Tegen iedereen die ‘moedert’ ( want daar hoef je geen biologische moeder voor te zijn) zeg ik ..

hele fijne Moederdag!

En natuurlijk als altijd

 

imageCheers!

 

Liefs en de ballen…

Carol

 

 

ps.. volgende maand hoop ik weer lekker over jullie te schrijven hoor. Want dan ben ik weer helemaal bij…uhm hóóp ik hihi

OVER Carol Kok

Inmiddels kennen we haar allemaal…Carol is een begrip in de Huisjekijken Lifestyle Fangroep op Facebook maar ook op de Huisjekijken website. Toen ze er een tijdje geleden haar ongezouten mening gaf over de hypes en de grillen als muurvulleren, stoelen verven met Annie Sloan en kleien met dé klei van de Action, was iedereen het erover eens; Carol is een geboren blogger. Dat lieten we op de redactie van Huisjekijken niet aan onze neus voorbij gaan en op onze vraag of ze zich bij ons team wilde aansluiten was haar antwoord volmondig JAAAAHHH! Carol blogt over de verslaving met de naam ‘de Huisjekijken Lifestyle Fangroep’!

Bekijk alle artikelen van

GERELATEERDE ARTIKELEN

Geef een reactie